Baca tak surat khabar hari ni? Well. Ni siyes shit bikin aku kaget. Err??
Okeyh. Tak yah nak bombastic sangat lah kan kau punye bahase.
Well well. Ini minah die ketagih sabun basuh.
Ha? Ape? Sabun basuh?
Yang lebih memeranjatkan lagi. Die merupakan seorang pelajar kejururawatan. **Damn!**
Sebab ape die leh makan sabun? Well cerite nye macam ni. Die clash ngan pakwe die. And laps tu die pegi dobi. And kat jari die ade sabun basuh. Then die terjilat. Ha sejak tu lah die ketagih sabun.
Katanya sabun itu rasanya manis. Well. Aku dengan bodoh dan penuh curious nye. Mandi tadi. Aku gagahkan diri untuk rasa!
F*** lah manis! Pahit gile B***!
Tak paham aku macammane die ni boleh makan mende tu dengan penuh selera.
Doctor kate name penyakit ni Pica. Name macam comel kan? Rupenye name penyakit bagi orang gile.
Well. aku cari lah kat internet. Then aku konklusikan pica ni macam mengidam lah jugak. And die memang suke makan mende yang tak de khasiat. Dan tambah pulak ngan masalah “saiko-loji” die lepas ditinggalkan kekasih hati.
Err. Toksah lah buat mende tu sume. Dah tak de jodoh nak buat cam ne kan.
**Aku cakap lebih. Jadi kat aku padan muke aku**
*********************************************************
Cakap pasal kekasih. Tadi handphone aku dendang kan lagu.
~~you can be the peanut butter to my jelly…~~
Bukak lah mesej. Ouh. Si encik Bubu saye lah.
Letak tepi dulu sebab tengah blogwalking. Nak konsentret. **kalau belaja hampeh lah nak konsentret macam tu kan**
Then bunyi lagi sekali lagu yang same. Masih letak tepi dulu.
“Sabar sayang. Mahu blogwalking ni,” monolog dalam hati lah.
Then kali ni lagu laen pulak di dendangkan.
~~her eyes her eyes make the stars look like they’re not shining…~~
Call. “Sayang!” muncul kat screen.
Jadi aku pickup.
Conversation :-
Dia : Dinda. Nape mesej tak reply?
Aku : Sorry. Dinda tengah blogwalking.
Dia : Blogwalking tu ape?
Aku : Blogwalking tu bace bace blog orang.
Dia : Haish. Buku tak nak bace. Blog bace plak.
Aku : Err? Mane tau neyh.
Dia : Dah lah. merajuk lah. bace blog sampai tak reply mesej.
**letak!**
Aku mule lah terpinga pinga.
Shit! Aku dah bace sampai mane tadi? Asal aku tak pujuk die? Well. tak pandai pujuk orang ni. Nanti die okey sendiri lah tu.
Bunyik lagu **kan betul die okey sendiri**
Aku : Ha tadi kate nak merajuk sangat.
Dia : Rindu lah! Dah due hari tau tak contact!
Aku : (Gelak terbahak bahak) Baru due hari.
Dia : Apsal gelak? Dua hari tu lame tau!
Aku : Tak de pape. Rindu banyak mane tu?
Dia : Sebanyak pasir di pantai.
Aku : Eee. Tak malu. Jiwangnye!! Hahaha. (lagi sekali aku gelak)
Dia : Kanda merajuk bukan reti nak pujuk kan?
Aku : Mane dinda pandai pujuk.
Conversation goes on. Ape lagi kitorang bobal? Rahsie lah. hahaha. Mane leh bagitau sume kan.
Then lepas je hang up. Budak bilik aku cakap.
“Hampeh lah Ayin. Kalau semua perempuan kat dunia ni macam Ayin. Gile orang lelaki. Sabar sungguh Abu tu.”
Aku pula sambung blogwalking. Malas aku hiraukan. Tapi dengar kate budak bilik aku tu. bikin hati tersentuh seyh.
Ouh. Sabar rupenye encik Bubu saye :) Ni buat sayang ni. Teruskan sabar eh sayang.
Anyway. cikGadisCadbury. Itu lah halnye tadi. Hehe. Sorry.
Jom lah webbie sekarang! :)
